ชื่อเพลง: วณิพกสายตาบอด (แต่หัวใจสว่าง)
ทำนอง/จังหวะ: สามช่า/เพื่อชีวิต สนุกแต่แฝงความเศร้า
ชื่อเพลง: แสงดาวในเงากะลา
จังหวะ/อารมณ์: ช้ามาก (Slow Ballad / เพื่อชีวิต) เสียงกีตาร์โปร่งตอดสายเบา ๆ ผสมเสียงขลุ่ยผิวหรือเสียงซอที่ลากสายยาว ๆ ชวนเหงาและดิ่งลึก
(ท่อนนำ - เสียงดนตรีโปร่ง ๆ เงียบสงัด มีเพียงเสียงดีดสายกีตาร์ทีละสายช้า ๆ และเสียงถอนหายใจยาว)
(ท่อน 1)
คืนนี้ฟ้ามืด... มืดกว่าคืนไหน ๆ
หันไปทางใด... มีแต่กำแพงความดำ
กี่ร้อยก้าวเดิน... ที่เท้าต้องคอยคลาดคลำ
กี่ความชอกช้ำ... ที่หล่นลงบนใจคน
สั่นกะลาไม้... ในมือที่เริ่มล้าแรง
รอเศษแสง... แห่งความเมตตาผ่านวน
เหนื่อยเหลือเกิน... กับการเป็นผู้อดทน
ในโลกที่ผู้คน... มองผ่านฉันไปเหมือนเงา
(ท่อน 2)
เสียงเพลงที่ร้อง... เริ่มแผ่วและหลงทาง
ความหวังเลือนลาง... เหมือนควันในคืนเหน็บหนาว
แว่วเสียงสะอื้น... กลืนก้อนความเหงาลงคอ
ที่ยังถักทอ... บทเพลงนี้อยู่เพื่อใคร
สายตาที่บอด... ยังพอทนไหวและชิน
แต่ใจที่พังพิน... มันเริ่มจะทนไม่ไหว
ความหวังของฉัน... มันหล่นหายไปที่ใด
มีใครบ้างไหม... ช่วยบอกทางไปให้ที
(ท่อนฮุค)
โอ้... ฝากฟ้าที่มองไม่เห็น
ช่วยพาใจที่เค็ม... ด้วยหยาดน้ำตานี้ไป
เหนื่อยล้าเต็มที... พรุ่งนี้ต้องเริ่มอย่างไร
ชีวิตที่เหมือนตาย... แต่อกยังสะท้อนลม
ขอเพียงแสงดาว... สักดวงส่งลงมาส่อง
ให้คนหม่นหมอง... ได้พ้นจากความขื่นขม
โหยหาความหวัง... ท่ามกลางคืนที่ซานซม
ในโลกกลม ๆ... ฉันอยู่ตรงไหนของความจริง
(ท่อนแยก - ดนตรีเร่งอารมณ์ความเศร้าให้พีคขึ้นด้วยเสียงเครื่องสาย ลากเสียงร้องยาวและสั่นเครือ)
เจ็บจนชิน... แต่ไม่อยากชินกับความพ่ายแพ้
ข้างในมันท้อแท้... แต่อยากมีวันงดงาม
ต้องร้องอีกกี่เพลง... ต้องเดินอีกกี่สนาม
หัวใจถึงจะเจอคำตอบ... ว่าความหวังหน้าตาเป็นอย่างไร...
(ท่อนฮุค)
โอ้... ฝากฟ้าที่มองไม่เห็น
ช่วยพาใจที่เค็ม... ด้วยหยาดน้ำตานี้ไป
เหนื่อยล้าเต็มที... พรุ่งนี้ต้องเริ่มอย่างไร
ชีวิตที่เหมือนตาย... แต่อกยังสะท้อนลม
ขอเพียงแสงดาว... สักดวงส่งลงมาส่อง
ให้คนหม่นหมอง... ได้พ้นจากความขื่นขม
โหยหาความหวัง... ท่ามกลางคืนที่ซานซม
ในโลกกลม ๆ... ฉันอยู่ตรงไหนของความจริง
(ท่อนจบ - เสียงกีตาร์ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงเสียงเคาะกะลาเบา ๆ 2-3 ครั้ง แล้วเงียบหายไป)
กะลายังว่างเปล่า... ความหวังยังห่างไกล...
แต่ลมหายใจ... ยังบอกให้ฉัน... รอวันพรุ่งนี้...